Pierwszy od 2008 roku przegląd stanu badań nad emulacją mózgu

Co się stało. Zespół w składzie Niccolò Zanichelli, Maximilian Schons, Isaak Freeman, Philip Shiu i Anton Arkhipov opublikował na arXiv State of Brain Emulation Report 2025. Jest to, jak zapowiada streszczenie, „całościowa ponowna ocena postępu tego pola od czasu mapy drogowej emulacji całego mózgu Sandberga i Bostroma z 2008 roku”. Raport dzieli zagadnienie na trzy zdolności składowe: rejestrowanie funkcji mózgu, odwzorowanie jego struktury oraz emulację i ucieleśnienie.

Dlaczego to ma znaczenie. Raport oksfordzki z 2008 roku był przez siedemnaście lat jedynym punktem odniesienia w tej dyskusji - cytowanym zarówno przez zwolenników, jak i przez krytyków, i coraz bardziej oderwanym od stanu techniki. Rozbicie problemu na trzy niezależne zdolności jest istotne samo w sobie: pozwala mówić o postępie w skanowaniu struktury osobno od postępu w odtwarzaniu funkcji. To rozróżnienie jest w doniesieniach prasowych regularnie zacierane, a to właśnie na nim polega cała różnica między mapą połączeń a działającym modelem.

Czego jeszcze nie wiemy. Nie czytaliśmy pełnego tekstu, więc nie referujemy tu jego wniosków ani żadnych zawartych w nim oszacowań - powyższe opiera się na streszczeniu i danych bibliograficznych. Do tego jest to preprint: nie przeszedł recenzji naukowej. Sam fakt opublikowania przeglądu nie jest też wynikiem badawczym - nic nie zostało tu wykazane. Wrócimy do niego osobnym omówieniem po lekturze całości.