„Chip w szczepionce"

Skąd się wzięło

Hasło jest jednym z najczęściej wyszukiwanych w polskim internecie w kontekście „chipowania ludzi” i regularnie łączone z transhumanizmem. Odpowiadamy na nie wprost, bo osoba szukająca rzetelnej odpowiedzi trafia dziś głównie na treści konspiracyjne.

Mit powstał wiosną 2020 roku ze złożenia trzech rzeczy, z których każda osobno jest prawdziwa:

• Wypowiedź o cyfrowych zaświadczeniach. W marcu 2020 roku Bill Gates mówił o tym, że przyda się cyfrowy sposób potwierdzania, kto przeszedł chorobę lub został zaszczepiony. Chodziło o zapis w bazie danych, nie o urządzenie w ciele.
• Badanie nad znacznikiem w skórze. W grudniu 2019 roku opublikowano pracę o mikroigłowym plastrze pozostawiającym w skórze niewidoczny znacznik optyczny, pozwalający sprawdzić, czy dziecko było szczepione. Pomyślano to dla krajów bez dokumentacji medycznej. To nie jest elektronika: znacznik nie ma zasilania, nadajnika ani pamięci i odczytuje się go smartfonem z odległości kilku centymetrów. Badanie prowadzono na szczurach i na skórze świni.
• Fundacja Gatesów finansuje szczepienia. To fakt, jawny i opisany w sprawozdaniach.

Z połączenia tych trzech rzeczy powstało zdanie, którego nie zawiera żadna z nich.

Co dokładnie obejmuje

Skład preparatu jest jawny. Nie jest tajemnicą handlową, nie trzeba go zdobywać - publikuje go regulator w dokumentacji rejestracyjnej. Szczepionki mRNA zawierają: cząsteczkę mRNA, lipidy tworzące otoczkę, sole (chlorek potasu, chlorek sodu, fosforany), cukier i wodę. Nie ma tam składnika, którego funkcji nie znamy.

Argument fizyczny, niezależny od zaufania do kogokolwiek. Igła stosowana do szczepienia domięśniowego ma światło rzędu kilku dziesiątych milimetra. Zmieści się w nim tylko obiekt mniejszy. Urządzenie zdolne przesyłać sygnał na odległość potrzebuje anteny, zasilania i nadajnika - a fizyka anteny wiąże jej wymiar z długością fali. Coś, co przechodzi przez igłę, nie ma jak wysłać sygnału dalej niż na kilka centymetrów i nie ma z czego czerpać energii. Wszczepy RFID istnieją, są wielkości ziarna ryżu, wprowadza się je grubą igłą przez wykwalifikowaną osobę i odczytuje się je z odległości kilku centymetrów - nie śledzi.

Śledzenie i tak jest łatwiejsze inną drogą. To jest argument, który w tej rozmowie bywa pomijany, a jest najmocniejszy: telefon w kieszeni podaje pozycję z dokładnością do metrów, nieprzerwanie, i jego właściciel sam go nosi i ładuje. Konstruowanie do tego celu implantu byłoby wysiłkiem bez powodu.

Co jest w tym prawdą

Rzetelna odpowiedź nie kończy się na zaprzeczeniu. Pod mitem leżą realne obawy, które nie są bezpodstawne i które warto oddzielić od samego twierdzenia:

• Cyfrowe zaświadczenia powstały naprawdę. Unijny certyfikat COVID był faktem i faktem było, że warunkował dostęp do części usług. Pytanie o granice takich systemów jest zasadne.
• Technologia identyfikacji ludzi się rozwija - biometria, rozpoznawanie twarzy, systemy tożsamości cyfrowej. To realny temat, tyle że nie ma nic wspólnego ze szczepionką.
• Wszczepy elektroniczne istnieją. Rozruszniki, implanty ślimakowe, interfejsy mózg–komputer, a także wszczepy RFID otwierające drzwi. Wszystkie wymagają zabiegu i świadomej zgody.
• Nieufność wobec firm farmaceutycznych ma historię. Konkretne przypadki ukrywania danych o skutkach ubocznych miały miejsce i są udokumentowane.

Żadna z tych rzeczy nie czyni twierdzenia o chipie prawdziwym. Tłumaczy natomiast, dlaczego chwyciło - i to jest różnica między wyjaśnieniem a wyśmianiem.

Stan na dziś

Mit bywa dopisywany do transhumanizmu jako dowód, że „oni chcą wszczepić ludziom elektronikę”. Warto więc powiedzieć wprost: transhumanizm dotyczy technologii stosowanych za zgodą osoby, a masowe wszczepienie czegokolwiek bez wiedzy zainteresowanych byłoby zaprzeczeniem morfologicznej wolności - pojęcia, które jest w tym nurcie centralne.

Jeżeli chcesz sprawdzić skład preparatu samodzielnie, nie musisz nikomu wierzyć na słowo: dokumentacja każdego leku dopuszczonego w Unii jest publicznie dostępna na stronie Europejskiej Agencji Leków, a skład podaje punkt 6.1 charakterystyki produktu leczniczego.