Interfejsy mózg–komputer: stan badań

Interfejsy mózg–komputer są dziś tematem, w którym najłatwiej pomylić trzy zupełnie różne rzeczy: zapowiedź firmy, badanie wykonalności na kilku osobach i dopuszczenie urządzenia do użytku. Wszystkie trzy trafiają do nagłówków w tej samej formie - „przełom w sterowaniu komputerem myślami” - i dopiero po sprawdzeniu okazuje się, że jedno oznacza sześciu pacjentów przez rok, a drugie komunikat prasowy.

Ta strona istnieje po to, żeby to rozdzielić. Nie jest przeglądem newsów, tylko zestawieniem stanu faktycznego: kto ma urządzenie w człowieku, u ilu osób, na jak długo i co dokładnie zostało wykazane. Każdy wiersz ma źródło i datę, a kolumna „sygnał” mówi, jak mocny jest dowód - bo wynik opublikowany w recenzowanym piśmie i komunikat firmy to nie jest to samo, nawet gdy mówią o tym samym.

Czego tu nie ma i dlaczego

Nie ma prognoz. Nie ma liczb, których nie dało się przypisać do źródła - jeśli firma nie publikuje danych, w tabeli stoi „brak danych”, a nie liczba z doniesień prasowych. Przy Neuralinku oznacza to pozycję bez liczby, mimo że akurat ta liczba jest tym, o co pytają wszyscy. Wolimy pustą rubrykę niż rubrykę, której nie da się sprawdzić.

Nie ma też chińskich i europejskich zespołów, które w tej dziedzinie pracują - nie dlatego, że są nieistotne, tylko dlatego, że nie zdążyliśmy zweryfikować ich wyników w źródłach pierwotnych. Będą w kolejnym przeglądzie.

Jak czytać kolumnę „stan”

Podajemy w niej to, co zostało pokazane, a nie to, co urządzenie ma kiedyś potrafić. „14 uczestników, 12 203 dni z wszczepem” znaczy dokładnie tyle: tylu ludzi, tyle dni. Nie znaczy, że wszyscy sterowali komputerem przez cały ten czas ani że urządzenie jest dostępne dla pacjentów poza badaniem. Żaden z opisanych systemów nie jest dopuszczony do stałego użytku jako proteza neuronalna.